• Przystępujemy do rozpatrzenia punktu 25. porządku dziennego: Pierwsze czytanie rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypo spolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw

    (druk nr 3433)

    Proszę o zabranie głosu w tym punkcie porządku dziennego szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców pana Rafała Rogalę i przedstawienie uzasadnienia projektu ustawy.

  • Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Projekt ustawy o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw ma na celu dostosowanie prawa krajowego do dyrektywy 2013/32/UE w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej, dyrektywy 2013/33/UE w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową oraz rozporządzenia nr 604/2013 w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca.

    Wyżej wymienione akty prawne stanowią część przepisów prawa unijnego tworzących wspólny europejski system azylowy drugiej generacji, czyli tzw. pakiet azylowy. Jednym z podstawowych celów przepisów Unii Europejskiej w tym zakresie jest stopniowe ustanawianie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, otwartej dla osób, które zmuszone okolicznościami słusznie szukają ochrony na terytorium Unii Europejskiej. Cel ten ma zostać osiągnięty m.in. poprzez zapewnienie nieodpłatnej pomocy prawnej cudzoziemcom starającym się o ochronę międzynarodową, poprawę warunków przyjmowania cudzoziemców ubiegających się o ochronę międzynarodową oraz dalszą poprawę, jeśli chodzi o bezpieczeństwo osób szczególnie wrażliwych, w tym dzieci, kobiet w ciąży i osób niepełnosprawnych.

    W nawiązaniu do terminologii stosowanej w dyrektywie 2013/32/UE w projektowanej ustawie wprowadza się instytucję ochrony międzynarodowej, która oznacza status uchodźcy lub status ochrony uzupełniającej. Obecnie cudzoziemcy ubiegający się o ochronę w Polsce występują z wnioskiem o nadanie im statusu uchodźcy, który inicjuje postępowanie w kierunku ustalenia w pierwszej kolejności istnienia przesłanek do nadania cudzoziemcowi statusu uchodźcy, a w razie ich braku – dotyczące zasadności udzielenia mu ochrony uzupełniającej.

    Po wprowadzeniu zmian cudzoziemiec będzie występował z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej, przez który należy rozumieć wniosek o objęcie przez Rzeczpospolitą Polską ochroną cudzoziemca, którego można uznać za osobę ubiegającą się o status uchodźcy lub ochronę uzupełniającą. Niezmieniona zostaje zasada, zgodnie z którą w jednym postępowaniu rozpatruje się kwestię zasadności nadania statusu uchodźcy, a także udzielenia ochrony uzupełniającej.

    Dyrektywa 2013/32/UE wprowadza rozróżnienie samej deklaracji woli cudzoziemca ubiegania się o ochronę międzynarodową i złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej na formularzu i zobowiązuje państwa członkowskie do zapewnienia cudzoziemcowi rzeczywistej możliwości złożenia formularza wniosku. Projektowane przepisy uwzględniają to rozróżnienie i wprowadzają nowe rozwiązania proceduralne dla osób, które deklarują zamiar złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w warunkach, gdy z przyczyn leżących po stronie organu Straży Granicznej nie będzie możliwe przyjęcie wniosku na formularzu w dniu, w którym cudzoziemiec stawił się osobiście w siedzibie organu Straży Granicznej. Organ ten będzie informował cudzoziemca o terminie i miejscu przyjęcia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej.

    W przypadku niemożności osobistego stawiennictwa w siedzibie organu Straży Granicznej osoby niepełnosprawnej, w podeszłym wieku, kobiety ciężarnej, osoby samotnie wychowującej dziecko lub przebywającej w pieczy zastępczej, szpitalu, areszcie śledczym lub zakładzie karnym pisemna deklaracja zamiaru złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej będzie mogła zostać złożona za pośrednictwem operatora pocztowego lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Projektowana ustawa określa terminy, w jakich w wymienionych przypadkach musi nastąpić przyjęcie wniosku na formularzu i jego rejestracja.

    Jako nowe rozwiązanie proponuje się, by w imieniu małoletniego bez opieki wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej składał kurator albo przedstawiciel organizacji międzynarodowej lub pozarządowej zajmującej się udzielaniem pomocy cudzoziemcom, w tym pomocy prawnej.

    Projektowana ustawa zobowiązuje organy Straży Granicznej do zapewnienia cudzoziemcom przebywającym w przejściach granicznych, strzeżonych ośrodkach i aresztach dla cudzoziemców dostępu do informacji o możliwości składania wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej i możliwości skorzystania w tym celu z pomocy tłumacza. Cudzoziemcy przebywający w przejściach granicznych, którzy wystąpili z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej, będą mieli zapewniony dostęp do przedstawicieli organizacji międzynarodowych lub pozarządowych zajmujących się udzielaniem pomocy cudzoziemcom.

    Wzmocnieniu ulegnie pozycja osób wymagających szczególnego traktowania z uwagi na ich wyjątkowe potrzeby, w tym dzieci, kobiet w ciąży, osób obłożnie chorych i osób niepełnosprawnych. Z kolei dyrektywa 2013/33/UE gwarantuje takim osobom zapewnienie pomocy w trakcie postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej. Zadania z tym związane będzie wykonywał szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Szef urzędu będzie obowiązany ocenić niezwłocznie po wpłynięciu wniosku, czy taka osoba wymaga szczególnego traktowania w czasie postępowania w sprawie o udzielenie ochrony międzynarodowej lub w zakresie pomocy socjalnej. Cudzoziemcowi, który jest osobą wymagającą szczególnego traktowania, będą przysługiwały pewne ułatwienia stosownie do jego indywidualnych potrzeb.

    W projekcie ustawy została wykorzystana możliwość, jaką dają przepisy dyrektywy 2013/32/UE. Dotyczy to wprowadzenia przyspieszonej procedury rozpatrzenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej. Spośród 10 dopuszczonych przez dyrektywę sytuacji, w których można zastosować tryb przyspieszony, wybrano pięć. Postępowanie przyspieszone w stosunku do małoletniego bez opieki będzie można stosować jedynie w sytuacji, gdy wnioskodawca stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego lub był z tego powodu w przeszłości wydalony z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Postępowanie przyspieszone powinno być prowadzone nie dłużej niż 30 dni.

    Podstawowy termin załatwienia sprawy o udzielenie ochrony międzynarodowej wynosić będzie, tak jak dotychczas, sześć miesięcy. Wydłużenie tego terminu w stosunku do terminu wynikającego z K.p.a. jest powodowane specyfiką tego postępowania, tj. skomplikowanym przedmiotem sprawy, koniecznością uzyskania rzetelnych i aktualnych informacji o warunkach panujących w kraju pochodzenia cudzoziemca, a także o jego sytuacji osobistej, co jest procesem długotrwałym, wymagającym zaangażowania wielu instytucji, zarówno krajowych, jak i zagranicznych.

    Zgodnie z dyrektywą 2013/32/UE proponuje się dopuścić wydłużenie terminu załatwienia sprawy o kolejne dziewięć miesięcy, to jest do 15 miesięcy, w trzech przypadkach: szczególnego jej skomplikowania pod względem faktycznym lub prawnym, wystąpienia z wnioskami o udzielenie ochrony międzynarodowej w krótkich odstępach czasu dużej liczby cudzoziemców oraz braku współpracy cudzoziemca z organem prowadzącym postępowanie.

    Zmianie ulegnie konstrukcja ustawowa dotycząca niedopuszczalności wniosku w taki sposób, aby w jego fazie wstępnej możliwe było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, czy wniosek cudzoziemca może być uznany za niedopuszczalny, co jest istotne zwłaszcza w odniesieniu do kolejnego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej. W tej fazie wstępnej postępowania trzeba zbadać, czy zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe elementy, które znacząco zwiększą prawdopodobieństwo, że wnioskodawca kwalifikuje się do udzielenia ochrony międzynarodowej. Dlatego zamiast dotychczasowej decyzji o umorzeniu proponuje się, aby w razie stwierdzenia przesłanek uznania wniosku za niedopuszczalny szef urzędu wydawał decyzję o uznaniu wniosku za niedopuszczalny.

    W projekcie ustawy zostały doprecyzowane regulacje dotyczące tymczasowego zaświadczenia tożsamości cudzoziemca, w szczególności termin wydania zaświadczenia i podstawy prawne do odmowy wydania. Wprowadza się również podstawę prawną do wydania zaświadczenia tożsamości cudzoziemcowi przekazanemu przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej na podstawie rozporządzenia 604/2013, a także określa się organ właściwy do jego wydania.

    Tak jak dotychczas zaświadczenie tożsamości wydane rodzicom obejmie ich małoletnie dzieci, w imieniu których został złożony wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej. Jednak na wniosek rodziców odrębne zaświadczenie tożsamości otrzyma dziecko, które ukończyło 5. rok życia, jako że taki dokument jest przydatny w celu wykonania obowiązku szkolnego.

    Projekt ustawy zakłada również dodanie w ustawie o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przepisów regulujących udzielanie nieodpłatnej informacji prawnej i pomocy prawnej cudzoziemcowi wnioskującemu o przyznanie ochrony międzynarodowej oraz cudzoziemcowi, którego pozbawia się tej ochrony.

    Pomoc prawna w ramach postępowań odwoławczych będzie polegała na sporządzeniu odwołania od decyzji szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców oraz działaniu w charakterze pełnomocnika strony w postępowaniu przed organem drugiej instancji. Informacji prawnej będą udzielali pracownicy Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Nieodpłatnej pomocy prawnej będą udzielali adwokaci i radcowie prawni oraz organizacje pozarządowe prowadzące działalność pożytku publicznego wpisane na listę prowadzoną przez szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na podstawie ustawy. Na listę tę będą wpisywane te organizacje, które mają podpisane umowy z radcami prawnymi albo adwokatami lub które zatrudniają osoby niebędące adwokatem lub radcą prawnym, ale spełniające określone warunki w zakresie wykształcenia i doświadczenia zawodowego związanego ze świadczeniem pomocy prawnej w sprawach o udzielanie ochrony międzynarodowej.

    W projektowanej ustawie w celu dostosowania jej przepisów do przepisów rozporządzenia 604/2013 wskazane zostały organy właściwe w sprawach regulowanych rozporządzeniem. Są to szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców oraz organy straży granicznej.

    Zmiany innych ustaw są powiązane treściowo z projektem ustawy o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw. Dziękuję bardzo.

  • I ja dziękuję panu ministrowi.

    Przystępujemy do wystąpień klubowych.

    Czas na te wypowiedzi to 5 minut, bo tak Sejm wcześniej już ustalił, o czym państwo wiecie.

    Otwieram dyskusję.

    Jako pierwsza w imieniu klubu Platformy Obywatelskiej głos zabierze pani poseł Anna Nemś.

  • Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Projekt ustawy o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw ma na celu wdrożenie do polskiego porządku prawnego przepisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej, a także dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową.

    Ponadto celem projektu ustawy jest dostosowanie prawa krajowego do przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 604/2013 w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca.

    Wyżej wymienione akty, jak mówił już przed chwilą szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, stanowią część przepisów prawa unijnego tworzących Wspólny Europejski System Azylowy II generacji, tzw. pakiet azylowy. Państwa członkowskie Unii Europejskiej są zobligowane wprowadzić do prawa krajowego unormowania wynikające z niniejszego aktu prawnego w terminie do 20 lipca 2015 r.

    Wdrożenie przepisów dyrektywy 2013/32/UE powoduje konieczność wprowadzenia zmian w ustawie z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

    Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców bardzo precyzyjnie, bo to jest bardzo obszerny dokument, przedstawił te najważniejsze kwestie. Pozwolę sobie dodać jeszcze kilka.

    Wprowadza się w tej ustawie nowe nazewnictwo, nowe definicje pojęć pojawiających w projekcie ustawy. Przepisy projektowanej ustawy przewidują możliwość złożenia przez cudzoziemca wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w siedzibach wszystkich oddziałów Straży Granicznej i placówek Straży Granicznej. Wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej będzie przyjmował komendant oddziału Straży Granicznej albo komendant placówki Straży Granicznej, do którego cudzoziemiec zgłosi się z takim wnioskiem. Oznacza to, że każdy komendant oddziału i komendant placówki będzie uprawniony do przyjmowania wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej.

    Aby zapewnić jednolitość orzekania wobec całej rodziny osoby występującej z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej, przepisy dotyczące osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje, będą stosowane także do dziecka wnioskodawcy, urodzonego w trakcie postępowania.

    Co do zasady złożenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej będzie następować osobiście, jednak w przypadku gdy z przyczyn leżących po stronie organu Straży Granicznej nie będzie możliwe przyjęcie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej na formularzu w dniu, w którym cudzoziemiec stawił się osobiście w siedzibie organu i zadeklarował zamiar złożenia takiego wniosku, organ Straży Granicznej będzie informował cudzoziemca w języku dla niego zrozumiałym o terminie i miejscu przyjęcia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej oraz sporządzał na tę okoliczność protokół.

    W przypadku niemożności osobistego stawiennictwa w siedzibie organu Straży Granicznej osoby niepełnosprawnej, w podeszłym wieku, kobiety ciężarnej, osoby samotnie wychowującej dziecko lub przebywającej w pieczy zastępczej istnieje możliwość złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej pocztą lub drogą elektroniczną.

    Dyrektywa zapewnia cudzoziemcom dostęp do informowania i do doradztwa w ośrodkach zatrzymań i na przejściach granicznych. Zachowany zostanie dotychczasowy, szczególny w stosunku do Kodeksu postępowania administracyjnego, termin, o którym mówił przed chwilą szef, 6 miesięcy. Może on być wydłużany, skracany. Ponadto w przypadku decyzji o nadaniu lub odmowie nadania statusu uchodźcy albo udzieleniu lub odmowie udzielenia ochrony przepis zobowiązuje do dokonania pisemnego tłumaczenia, w języku zrozumiałym dla wnioskodawcy.

    To tylko kilka uwag, na które pozwala mi czas. Chcę też zaznaczyć, że projekt został przekazany do zaopiniowania podmiotom, które w załącznikach są wymienione. Projekt został również przekazany do konsultacji publicznych. Zostały one przeprowadzone w czasie trwania uzgodnień międzyresortowych przedmiotowego projektu. Omówienie wyników

    (Dzwonek)

    konsultacji zostało przedstawione w raporcie.

    Klub Platformy Obywatelskiej zwraca się o poddanie projektu pod dalsze obrady. Dziękuję.

  • I ja dziękuję, pani poseł.

    Proszę o zabranie głosu w imieniu Klubu Parlamentarnego Platforma Obywatelska pana posła Bogdana Rzońcę.

    (Poseł Anna Nemś: Nie, nie, nie.)

    (Poseł Bogdan Rzońca: PiS, Prawo i Sprawiedliwość.)

    Przepraszam, oczywiście, że Prawo i Sprawiedliwość reprezentuje pan poseł Bogdan Rzońca.

    Bardzo proszę.

  • Dziękuję.

    Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość mam przyjemność odnieść się do druku nr 3433, czyli projektu ustawy o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw.

    Wdrożenie do polskiego porządku prawnego przepisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej, wdrożenie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową, dostosowanie prawa krajowego do przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady

    (UE)

    nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca – to właśnie zakłada zmiana ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

    Przytoczone akty prawne stanowią część przepisów prawa unijnego tworzących Wspólny Europejski System Azylowy tzw. II generacji, czyli pakiet azylowy. Zgodnie z dyspozycją przewidzianą w art. 31 dyrektywy 2013/33/UE państwa członkowskie Unii Europejskiej są zobligowane wprowadzić do prawa krajowego unormowania wynikające z niniejszego aktu prawnego w terminie do 20 lipca 2015 r. Natomiast dyrektywa 2013/32/UE przewiduje dwa terminy na dostosowanie krajowego porządku prawnego, tj. 20 lipca 2015 r. oraz 20 lipca 2018 r. – w zakresie w niej wskazanym. Postanowienia dyrektywy 2013/32/ UE, jak napisano w uzasadnieniu, zostaną transponowane do polskiego porządku prawnego w całości w pierwszym terminie.

    Oczywiście mamy świadomość, że trzeba transponować do prawa polskiego dyrektywy, o których wspominałem, niemniej jednak należy zauważyć, że nawet w uzasadnieniu, właściwie w ocenach skutków regulacji napisano, iż jeszcze do tej pory żaden kraj Unii Europejskiej tych dyrektyw nie implementował. Jesteśmy jednym z pierwszych krajów, które zabierają się za tę implementację. A więc napisano dosyć wyraźnie, że nie ma żadnych doświadczeń w zakresie implementacji tych dyrektyw, o których mówimy, w innych krajach Unii Europejskiej. Tu napisano dokładnie tak: Jednak z uwagi na fakt, iż termin transpozycji przepisów prawa unijnego jeszcze nie upłynął, brak jest miarodajnych informacji na temat sposobu ich wdrożenia w innych państwach członkowskich.

    Jeśli chodzi o tryb konsultacyjny, bardzo szeroki tryb konsultacyjny, to wyczytałem w jednym z dokumentów, zdaje się, w dokumencie ministra finansów, że dosyć drogo będzie nas kosztowała implementacja tych dyrektyw, mianowicie mówi się tu nawet o 54 mln zł w okresie 10-letnim. Jeśli tak jest, to oczywiście ta ustawa rodzi konsekwencje. Jest to bardzo wymowne i bardzo ostre pismo ministra finansów do ministra spraw wewnętrznych. Ono sugeruje wprost, żeby w ramach środków, którymi dysponuje minister spraw wewnętrznych, po prostu obsłużyć jakby implementację tego prawa czy implementację tych dwóch dyrektyw. Są więc konsekwencje finansowe implementacji tych dwóch dyrektyw i to wywołało pewną dyskusję pisemną pomiędzy ministrem finansów a ministrem spraw wewnętrznych.

    Z uwagi jednak na to, że jesteśmy członkiem Unii Europejskiej, że interesuje nas wspólne prawo azylowe, choć ono jest bardzo niejednorodne w różnych krajach i są bardzo różne regulacje, oczywiście Prawo i Sprawiedliwość opowiada się za tym, żeby podjąć procedowanie, w ramach przewidzianych prawem, w Sejmie. Jest to bardzo obszerny dokument, bardzo ważny, który trzeba bardzo wnikliwie przeanalizować. Opowiadamy się za skierowaniem tego projektu ustawy do komisji. Dziękuję bardzo.

    (Oklaski)

  • I ja dziękuję.

    O zabranie głosu proszę pana posła Mirosława Pawlaka, Polskie Stronnictwo Ludowe.

  • Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Panie Ministrze! Kolejny już raz Wysoka Izba pochyla się nad nowelizacją ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

    Sytuacja geopolityczna naszego regionu staje się w ostatnim czasie coraz bardziej skomplikowana i nacechowana niepewnością. Chociaż nasz kraj nie jest dotknięty w żaden sposób działaniami wojennymi, nie rozgrywają się na naszym terytorium walki, w tym o charakterze narodowo-wyzwoleńczym, to jednak nie jesteśmy bezludną wyspą. I o tym nam – jako parlamentarzystom i jako narodowi, całemu społeczeństwu – nie wolno zapominać. Przystępując do procedowania nad tą szczególną materią, nie możemy działać ani pod wpływem chwili, ani wiedzeni emocjami.

    Przedstawiony nam projekt gruntownie zmienia dotychczasowe przepisy i nakłada na Rzeczpospolitą Polską niemal z urzędu obowiązek przyjmowania obcokrajowców, co ma być podyktowane koniecznością wdrożenia dyrektyw unijnych i potrzebą chwili. To stanowczo za mało, aby władze naszego państwa w ekspresowym tempie pracowały nad zmianą dotychczasowych procedur. Również tzw. pakiet azylowy nie daje żadnej legitymacji do tak radykalnych i gwałtownych zmian. Władze i rządy się zmieniają, a problem pozostanie. Zgoła niewinnie brzmiące przepisy na lata zmienią sytuację w naszym kraju, ale także sytuację osób przyjmowanych. Czy zmieni to dramatyczną sytuację i wygasi konflikty na obszarach dotkniętych walkami lub waśniami grup plemiennych? Otóż na pewno nie. To nawet nie uspokoi sytuacji. Od lat przy różnych okazjach mówimy, dyskutujemy, polemizujemy na temat problemu sprowadzenia do Polski naszych rodaków rozsianych w różnych zakątkach świata w wyniku repatriacji i represji. Problem istnieje, ale odpowiedź rządu od lat brzmi niezmiennie: brak środków, brak możliwości osiedlania się, trudności dla organów samorządowych. I sprawa ucicha.

    Odnosząc się chociażby do propozycji przepisu o cofnięciu statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, muszę stwierdzić, że gołym okiem widać, iż nie jest to zwykłe wyproszenie gościa z domu, lecz długotrwała, żmudna procedura. To, że w nowelizacji ustawy nałożymy dodatkowe obowiązki na różne organy naszego państwa, to jeszcze o niczym nie świadczy. Wykonanie już obowiązujących procedur przewidzianych prawem jest obecnie bardzo trudne. Weźmy pod uwagę chociażby projektowany art. 25. Mamy tu na uwadze dobro nieletniego, ale także związków małżeńskich. Skomplikowany byłby także tryb udzielania ochrony międzynarodowej. Niejasna wydaje się ponadto rola kuratora w składaniu wniosków w imieniu małoletniego. Skąd te małoletnie osoby dotrą do Polski? Skąd kuratorzy powezmą o nich wiedzę itd.? Czy ktoś – i kto – zagwarantuje, że uchodźcy to naprawdę maltretowane i ciemiężone ofiary? Kto i na jakiej podstawie będzie sprawdzać i dokonywać selekcji uchodźców pod kątem rzeczywistych powodów i faktycznej potrzeby opuszczenia ich dotychczasowej ojczyzny i podjęcia emigracji?

    Odnosząc się bardziej szczegółowo do zaproponowanych przepisów, należy otwarcie zadać sobie pytanie. Czy przekazując cudzoziemcowi środki, za które sam będzie musiał zorganizować sobie miejsce zamieszkania, wyżywienie, środki higieny osobistej, nie pozostawiamy go, najdelikatniej mówiąc, na łasce losu? Jako nieobywatele Rzeczypospolitej Polskiej jurysdykcji którego państwa będą w tej sytuacji podlegać? Czy nie spowoduje to nieprzewidzianych obecnie komplikacji natury prawnej? A co z ewentualnym wydaleniem, czego z góry nie można wykluczyć, uchodźcy z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej? Do jakiego kraju takie wydalenie nastąpi? Do ogarniętego wojną, tego, z którego przybył? Te i inne sytuacje, budzące jakże poważne wątpliwości, należy przewidzieć, aby nie zakładać z góry, że będą takie czy inne sytuacje, i w konsekwencji nie zderzyć się z brutalną rzeczywistością i nie stanąć przed dylematem.

    (Dzwonek)

    Wysoki Sejmie! Niejeden parlamentarzysta na tej sali mógłby mi zadać pytanie o wartości chrześcijańskie, wielkoduszność albo o brak współczucia czy obojętność. Uprzedzając z góry takie lub podobne insynuacje, spieszę powiedzieć, że Polskie Stronnictwo Ludowe wie i pamięta o pomocy dla Polaków, docenia to, ale jako poważne ugrupowanie już teraz zwracamy uwagę na fakt, że tak poważna materia musi zostać gruntownie przedyskutowana, przeanalizowana na forum komisji, za czym się opowiemy w głosowaniu. Dziękuję bardzo.

    (Oklaski)

  • I ja dziękuję.

    O zabranie głosu proszę pana posła Artura Ostrowskiego, Sojusz Lewicy Demokratycznej.

  • Szanowny Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! W imieniu Klubu Poselskiego Sojusz Lewicy Demokratycznej przedstawiam stanowisko wobec druku nr 3433, a dokładnie wobec zawartego w nim projektu ustawy o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw.

    Omawiany dziś projekt ustawy to kolejna nowelizacja przepisów dotyczących cudzoziemców przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ta konkretna nowelizacja ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej będzie transponowała, przenosiła do polskiego porządku prawnego przepisy prawa unijnego, czyli przepisy, które wynikają z zakresu wspólnego europejskiego systemu azylowego drugiej generacji, tj. dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej oraz dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową. Chodzi również o dostosowanie prawa krajowego, prawa polskiego do przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca. Te dyrektywy wymagają zmiany polskiego prawa w zakresie poprawy warunków składania wniosków, warunków przebywania cudzoziemców na terenie Polski, objęcia ich ochroną międzynarodową czy też pomocą prawną.

    W związku z dyrektywami, które Polska musi implementować do polskiego porządku prawnego, w związku z celami, które stawia się w tej nowelizacji, w tym projekcie, Klub Poselski Sojusz Lewicy Demokratycznej jest za podjęciem prac nad tym dosyć obszernym projektem ustawy, za skierowaniem tego projektu do Komisji Spraw Wewnętrznych i za powołaniem podkomisji, która zajmie się pracą nad szczegółami projektu ustawy. Taki wniosek składa nasz klub poselski. Dziękuję bardzo.

    (Oklaski)

  • Dziękuję panu posłowi.

    Pan poseł Edward Siarka z klubu Zjednoczona Prawica.

    Bardzo proszę.

  • Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! W imieniu klubu Zjednoczona Prawica mam zaszczyt przedstawić stanowisko w sprawie rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

    Jak już tutaj powiedziano, niniejsza nowelizacja ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony wynika z potrzeby implementowania do prawa polskiego zapisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca. Obydwa dokumenty Parlamentu Europejskiego i Rady mają generalnie ujednolicić tryb postępowania wobec cudzoziemców we wszystkich krajach unijnych. Proponowane przepisy ustawy przewidują, że cudzoziemiec będzie mógł złożyć wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej w dowolnej siedzibie oddziału Straży Granicznej, na granicach zewnętrznych bądź na granicach wewnętrznych, tak jak to jest w Warszawie, i tak jak projekt przewiduje, w każdej jednostce Straży Granicznej. Wnioskiem tym objęci będą mogli być również małżonkowie i dzieci cudzoziemców, jeżeli małżonek wyrazi taką wolę. W ogóle kwestia traktowania dzieci małżonków, kwestia traktowania całych rodzin uchodźców jest bardzo szczegółowo opisana w procedurze postępowania w tym projekcie.

    W proponowanych rozwiązaniach prawnych cudzoziemcy uzyskują możliwość, na przejściach granicznych w państwach członkowskich i w ośrodkach strzeżonych, dostępu do informacji o możliwości złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej. Oczywiście podczas składania tego wniosku, szczegółowo to opisano, cudzoziemcy mogą korzystać z pomocy tłumacza i opieki prawnej, których kosztami będzie w tym wypadku obciążony kraj członkowski. W przypadku Polski i innych krajów będą to poważne obciążenia finansowe.

    Projektowane rozwiązania prawne określają również obowiązki Straży Granicznej związane z przyjmowaniem wniosków od cudzoziemców, sposobem ich realizacji, terminami, w tym terminami odwoławczymi, dotyczącymi rozpatrywania tego rodzaju wniosków, badaniami lekarskimi – szczegółowa ta kwestia jest tu omawiana – dokumentami podróży, a także związane z postępowaniem w przypadku gdy wnioskodawca wycofa swój wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej i zechce z powrotem wrócić do swojego kraju.

    Wszyscy małoletni, aby mieli skuteczną reprezentację w postępowaniu o udzielenie ochrony międzynarodowej, będą mogli mieć ustanowionego kuratora. To nowe rozwiązanie i wniosek o przyznanie takiego kuratora przez sąd będzie składała Straż Graniczna.

    Jeśli chodzi o postępowanie wobec cudzoziemców małoletnich, wymaga to szczególnej troski. Szczególnie zwraca się na to uwagę teraz w tych przepisach unijnych. Wymaga to szczególnych rozwiązań, stąd jeżeli taki małoletni cudzoziemiec nie miałby rodziców czy starszego pełnoletniego rodzeństwa, wtedy zgodnie z procedurami państwa polskiego będzie kierowany do rodziny zastępczej, tak jak to jest przyjęte w rozwiązaniach przewidzianych w ustawie o wspieraniu rodziny i pieczy zastępczej. Oczywiście będą to również i w tym wypadku poważne

    (Dzwonek)

    obciążenia dla budżetu państwa, jak i samorządów.

    Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W związku z tym, że Europa w tej chwili ma poważne problemy z uchodźcami, opowiadamy się za skierowaniem tego projektu do dalszych prac w komisji, aby w sposób szczególny skupić się na tej problematyce. Dziękuję bardzo.

    (Oklaski)

  • I ja dziękuję.

    O zabranie głosu proszę panią poseł Zofię Popiołek z koła Ruch Palikota.

  • Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! W imieniu koła Ruch Palikota mam zaszczyt przedstawić nasze stanowisko w sprawie ustawy o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw z projektami aktów wykonawczych

    (druk nr 3433)

    .

    Koledzy powiedzieli już chyba wszystko, jeśli chodzi o kwestie merytoryczne dotyczące tego projektu, w związku z tym pozwolę sobie tylko podzielić się naszymi refleksjami odnośnie do tego projektu ustawy. Bez wątpienia ta ustawa jest potrzebna z uwagi na naszą przynależność do Unii Europejskiej, konieczne jest dostosowanie tych rozwiązań do europejskiego systemu drugiej generacji. Bez dwóch zdań, oprócz profitów, musimy poczuć się państwem, które jest zobowiązane, proporcjonalnie do naszej zamożności, te problemy rozwiązywać i przyjmować uchodźców.

    Natomiast w kontekście ostatnich wydarzeń odczuwam pewien taki niepokój, czy Polska na pewno jest w stanie zapewnić bezpieczeństwo uchodźcom politycznym – jeżeli są to raczej uchodźcy ekonomiczni niż, jak w przypadku tych uchodźców, którzy przybyli drogą morską, chrześcijanie – skoro ostatnie dni przyniosły nam tyle emocji, miały miejsce takie bulwersujące wydarzenia. Nasze organa państwa są jak durszlak, w Internecie może pojawić się wszystko, łącznie z adresami świadków, tym bardziej że był taki przypadek, a tutaj chodzi o poważne zagrożenie życia tych ludzi, których ewentualnie możemy przyjąć. Czy takie rzeczy są brane pod uwagę i ta ochrona to nie tylko stójkowy, który stoi w tym obozie dla uchodźców? Czy rzeczywiście ochrona tego człowieka, który ucieka z kraju, bo jest prześladowany ze względów politycznych, będzie adekwatna, optymalna? Czy będziemy w stanie zapewnić mu bezpieczeństwo, skoro, jak mówię, nasze organa państwa z każdym dniem udowadniają, że nawet w stosunku do naszych obywateli jest nie najlepiej?

    Dlatego mówię, te rzeczy prawdopodobnie trzeba rozważyć w komisji. Jesteśmy oczywiście za skierowaniem projektu do prac w Komisji Spraw Wewnętrznych, ale jeżeli chce się komuś pomagać i przyjmować tak poważne zobowiązania, to najpierw trzeba poważnie zastanowić się nad posprzątaniem własnego kraju. Dziękuję bardzo.

  • I ja dziękuję.

    Czy ktoś z państwa chciałby wpisać się jeszcze na listę pytających?

    Nie widzę kolejnych chętnych, więc tę listę zamykam.

    Czas na zadanie pytania – 1 minuta.

    Jako pierwszy pytać będzie pan poseł Piotr Polak, Prawo i Sprawiedliwość.

  • Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Ta ustawa, jak tutaj moi przedmówcy mówili, jest niewątpliwie potrzebna i oby jak najszybciej weszła w życie, ale okazuje się, że tak szybko w życie nie wejdzie. Chciałbym zapytać o rzecz, jeśli tak można to ująć, która bezwzględnie wymaga szybkich decyzji i szybkich działań. Pod koniec, panie ministrze, maja, pani premier odniosła się do tego tematu, chodzi o uchodźców, o chrześcijan z Syrii, o deklaracje pani premier, że na początek Polska może przyjąć 60 rodzin, ale pojawiły się problemy. Mówi o tym Fundacja Estera. Czas biegnie, Państwo Islamskie nie ma skrupułów, nie zna litości, życie chrześcijan jest zagrożone, a w tym temacie praktycznie nic nie zostało zrobione. Polskiej ambasady w Syrii nie ma, chrześcijanie mają być sprowadzeni do Polski poprzez ambasadę w Libanie

    (Dzwonek)

    , ale są z tym problemy. Są problemy również ze względu na bariery urzędnicze, wymagania, które muszą zostać spełnione przez tych, którzy chcą w Polsce przyjąć właśnie te rodziny, te osoby. Chodzi o dokumentację fotograficzną miejsc, gdzie mają przebywać. Czy możemy spodziewać się jakichś zdecydowanych działań rządu, żeby to przyspieszyć? Chodzi o to, by w końcu ci ludzie mogli być bezpieczni też tam, ale zwłaszcza o to, by mogli przyjechać i mieszkać w Polsce.

    Dziękuję.

  • Dziękuję.

    Pan poseł Bogdan Rzońca, Prawo i Sprawiedliwość.

  • Panie Marszałku! Panie Ministrze! Mam pytanie o następującej treści. Otóż projekt wpłynął do Sejmu 22 maja, a 26 maja został skierowany do pierwszego czytania na posiedzeniu Sejmu. Dzisiaj odbywa się to pierwsze czytanie. Czy to szybkie procedowanie ma związek z komunikatem czy dyspozycją Komisji Europejskiej z początku czerwca co do tego, ilu imigrantów mamy w przyszłości przyjmować jako członek Unii Europejskiej? Chodzi o te 40 tys., czy też inną liczbę, bo w sumie w Unii Europejskiej tylu tych imigrantów ma się pojawić. Podobno ok. 3 tys. z nich ma trafić do Polski. Tak wynika z tej dyspozycji z początku czerwca. Dlaczego tak szybko procedujemy? Na razie w poszczególnych krajach Unii Europejskiej nikt jeszcze tych dyspozycji czy dyrektyw europejskich nie wdrożył. W państwa uzasadnieniu jest informacja, że ta druga dyrektywa Unii Europejskiej, 2013/32, ma być transponowana do polskiego porządku prawnego w całości w pierwszym terminie. Tymczasem

    (Dzwonek)

    sami państwo piszecie, że można to zrobić do 20 lipca 2018 r. Dlaczego to tak wpisano i dlaczego ta dyrektywa jest teraz transponowana? Dziękuję bardzo.

  • Dziękuję.

    Pan poseł Marek Matuszewski, Prawo i Sprawiedliwość.

  • Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Pójdę tym samym torem co mój przedmówca. Czy nie zaleje nas fala uchodźców, panie ministrze, i to z krajów, gdzie jest inna wiara, gdzie, jak wiemy, są potężne konflikty? Uważam, że tych uchodźców powinny przyjąć bogate kraje Unii Europejskiej. Czy w tej chwili nie jest tak, że będziemy w pośpiechu uchwalać tę ustawę i doprowadzimy do tego, że za jakiś czas będziemy tu mieli dużo uchodźców, a Włochy, Francja i inne bogate kraje Unii Europejskiej odetchną?

    Na koniec spytam, panie ministrze: Czy pan wie, że w Polsce są różne stowarzyszenia, które za unijne pieniądze przygotowują społeczeństwo na

    (Dzwonek)

    napływ uchodźców? Jestem za tym, aby sprowadzać jak najwięcej obywateli polskich zza naszej wschodniej granicy. Powinniśmy przyjmować Polaków stamtąd. Dziękuję bardzo.

    (Oklaski)

  • Dziękuję bardzo.

    Ponownie pan minister Rafał Rogala, szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców.

    Bardzo proszę.

  • Panie Marszałku! Szanowni Państwo! Postaram się po kolei odnieść do poszczególnych pytań. Pierwsze pytanie, zadane przez pana posła Polaka, dotyczyło uchodźców z Syrii. Otóż chciałbym podkreślić, że informacje, które pan poseł był łaskaw zaprezentować, już nieco uległy zmianie. Otóż sama pani prezes Fundacji Estera, która była inicjatorką całego przedsięwzięcia, korygowała informację, która przedostała się do prasy i była informacją nieprawdziwą. Pani prezes nie dalej jak wczoraj w wywiadzie udzielonym stacji TVN24 podkreśliła, że nie ma wymogów, o których wcześniej mówiono w prasie, a mianowicie dotyczących dokumentacji fotograficznej miejsc, w których te osoby miałyby przebywać.

    Nie ma takich wymogów odnoszących się do poszczególnych elementów całego tego procesu, ale zgadza się, jest szereg kwestii, które powinny ulec wyjaśnieniu, jeśli chodzi o przyjęcie tych uchodźców. Była to inicjatywa Fundacji Estera – była ona tutaj przez mnie prezentowana, ponieważ w tej sprawie już wcześniej były zadawane pytania – i tak jak uprzednio wyjaśniałem, fundacja zadeklarowała, że jest w stanie zrealizować tego typu projekt, tylko wymagana jest wola polityczna dla jego realizacji. Taka wola polityczna pojawiła się natychmiast i jak tylko została wyrażona – a nawet wcześniej odbyło się wiele spotkań – przystąpiliśmy do działania. Sporządziliśmy listę interesujących nas zagadnień, pytań, na które fundacja musi udzielić nam odpowiedzi z tego względu, że pomimo iż jest to działanie mocno spontaniczne, w pełnej mierze zasługujące na poparcie i moralnie jak najbardziej uzasadnione, to mamy tutaj do czynienia z życiem ludzkim i nie wystarczy tylko i wyłącznie deklaracja fundacji, iż jest ona w stanie sprostać wszystkim wymaganiom. Tak naprawdę potrzebna jest weryfikacja jej operatywnej gotowości do realizacji w całości tego programu, a fundacja tę gotowość nadal podtrzymuje.

    W tej sprawie wydarzyło się naprawdę bardzo wiele. Cały czas jesteśmy w kontakcie, powiedziałbym wręcz, że w bezpośrednim kontakcie, z przedstawicielami fundacji, z samą panią prezes i uzgadniamy poszczególne elementy tego procesu. Trudno w tej sytuacji obwiniać państwo polskie, że w Damaszku nie ma placówki dyplomatycznej, bo chyba nie ma zachodniego państwa, które miałoby jeszcze placówkę dyplomatyczną w Damaszku. Właściwie nie ma innej możliwości aniżeli procedowanie za pośrednictwem najbliższej placówki, która znajduje się w Bejrucie. Co więcej, istnieje możliwość przedostania się tych osób do Libanu, co zostało potwierdzone przez fundację. Z informacji, które uzyskaliśmy, wiemy, że te osoby przedostawały się do Libanu już wcześniej. A więc myślę, że taka próba budowania efektu kuli śnieżnej, głównie medialnego, nie sprzyja całemu zagadnieniu bo procedowane przez nas – wspólnie z fundacją – poszczególne elementy tego procesu są wdrażane i nie wydaje mi się, że należy tworzyć jakieś informacje tylko i wyłącznie na podstawie doniesień medialnych.

    Odnosząc się do pytania drugiego, zadanego przez pana posła Rzońcę, dotyczącego szybkiej ścieżki procedowania tegoż projektu ustawy, powiem, że bardzo żałuję, że ten projekt tak późno trafił pod obrady Wysokiej Izby. Natomiast proszę mi wierzyć, że rozpoczęliśmy jego procedowanie właściwie bez zbędnej zwłoki, zaraz po ukazaniu się tych dyrektyw. Z uwagi na fakt, że jest to druga część pakietu azylowego, ale ta większa – pierwsza, którą stanowiła tzw. dyrektywa kwalifikacyjna, już została implementowana do polskiego porządku – i że zawiera ona dwie dyrektywy i jedno rozporządzenie unijne, które muszą być do krajowego porządku prawnego implementowane, cały proces, szczególnie proces uzgodnieniowy, z uwagi na ważkość tematu, na delikatność tematu, był bardzo trudnym zagadnieniem. Jeśli idzie o proces konsultacji, szczególnie uzgodnienie tych rozwiązań zarówno z przedstawicielami organizacji pozarządowych, jak i na gruncie administracji, to wymagało to bardzo pieczołowitej i bardzo, powiedziałbym, mnisiej pracy w tym zakresie. Stąd też jest pewne opóźnienie i zdajemy sobie z tego faktu sprawę. Natomiast termin wdrożenia tych aktów jeszcze nie upłynął, bo to jest 20 lipca 2015 r.

    Od razu odniosę się do daty 2018 r. Ta data, 2018 r., odnosi się do pewnej możliwości, którą przewiduje dyrektywa 2013/32, przedłużania terminów, tylko i wyłącznie. Chodzi tylko o jeden element, o przedłużenia terminów procedowania spraw z wniosków złożonych przez cudzoziemców. Tego my nie decydujemy się wdrożyć z uwagi na fakt, że to dopiero rodziłoby poważne koszty dla państwa. Utrzymanie cudzoziemca kosztuje miesięcznie ok. 1300 zł, powiedzmy, uśredniając tę kwotę. Proszę to pomnożyć przez liczbę cudzoziemców, a np. w zeszłym roku zostało złożonych 8195 wniosków. Tak więc procedowanie tego przez sześć miesięcy jest już i tak wystarczającym obciążeniem dla budżetu państwa. Jesteśmy tego w pełni świadomi. Tak że to jest tylko jeden z elementów, pewne fakultatywne rozwiązanie, które nie musi być wdrożone.

    2015 r. to jest ta cezura czasowa, do której musimy cały ten pakiet azylowy wdrożyć. Przypadkiem jest, że zbiegły się te dwie sytuacje, bo, tak jak powiedziałem, my procedujemy już co najmniej od półtora roku, a sytuację kryzysową mamy od kwietnia. 23 kwietnia było nadzwyczajne posiedzenie Rady Europejskiej w związku z sytuacją, która miała miejsce na Morzu Śródziemnym.

    Czy zaleje nas fala uchodźców? Proszę państwa, na to pytanie odpowiedzi chyba nie zna nikt z tego względu, że specyfika uchodźstwa ma to do siebie, że jest ono spontaniczne, jest ono rezultatem konfliktów zbrojnych, sytuacji wynikających ze zmian klimatycznych, sytuacji, które rodzą konflikty na tle etnicznym, rasowym, religijnym itd., itd.

    Same akty, które teraz Wysoka Izba będzie łaskawa implementować do polskiego porządku prawnego, procedując nad projektem ustawy, tak naprawdę usprawniają proces, jaki w Polsce już się odbywa od wielu lat. Te dyrektywy i rozporządzenia unijne to są znowelizowane dyrektywy i znowelizowane rozporządzenia, które już funkcjonują od początku lat dwutysięcznych, można powiedzieć, od 2003 r. Pierwsze ich wersje zostały wdrożone do ustawy z 13 czerwca 2003 r. Dyskutujemy i w Wysokiej Izbie będziemy dyskutować nad kwestią, która dotyczy aktów zmienionych. Natomiast Polska, stając się sygnatariuszem konwencji genewskiej w 1991 r., przyjęła na siebie zobowiązanie do przyjmowania uchodźców. Tak więc tak naprawdę już od 1991 r. jesteśmy zobowiązani do przyjmowania i obejmowania ochroną osób, które o nią się ubiegają, z przyczyn, które w konwencji genewskiej z 1951 r. są podane.

    Jeszcze raz, wracając do pytania, informuję, że trudno jest odpowiedzieć, czy zalewać nas będzie fala uchodźców, natomiast przyjęcie tych aktów z całą pewnością usprawni proces, który w tym zakresie się odbywa. Kwestia migrantów ekonomicznych, kwestia osób, które migrują w celach innych aniżeli poszukiwanie ochrony, jest rozpatrywana właśnie w ramach procedury udzielania ochrony międzynarodowej. Stąd też ona jest obudowywana całym tym instrumentarium formalnym, ażeby móc wyłowić te osoby, które de facto mogą być podmiotami objętymi ochroną międzynarodową.

    Tytułem przykładu podam, że w 2014 r. wnioski złożyło 8195 osób, a w 2013 r. było to ponad 15 000 osób, a więc można powiedzieć, że dwa razy tyle, na co Polska właściwie nie miała żadnego wpływu. W głównej mierze były to wnioski składane przez osoby będące obywatelami Federacji Rosyjskiej, deklarujące narodowość czeczeńską. W związku z powyższym trudno jest na dzień dzisiejszy odpowiedzieć na tego typu pytanie. Bardzo dziękuję.

  • Dziękuję bardzo, panie ministrze.

    Zamykam dyskusję.

    Marszałek Sejmu, po zasięgnięciu opinii Prezydium Sejmu, proponuje, aby Sejm skierował rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw, zawarty w druku nr 3433, do Komisji Spraw Wewnętrznych w celu rozpatrzenia.

    Jeżeli nie usłyszę sprzeciwu, będę uważał, że Sejm propozycję przyjął.

    Jednocześnie marszałek Sejmu na podstawie art. 95b regulaminu Sejmu wyznacza termin przedstawienia sprawozdania komisji do dnia 7 lipca 2015 r.

    Widzę już panów posłów Pawła Arndta i Wincentego Elsnera. Widomy to znak, sygnał, że właśnie przystępujemy do kolejnych punktów.